[English Below]
អត្រាការប្រាក់កំណត់ដោយច្បាប់ ក្រោមកិច្ចសន្យាខ្ចីបរិភោគ
Statutory Interest Rate under the Loan for Consumption Agreement. #sithisak #សិទ្ធិស័ក្កិ #ការប្រាក់ #Interest

Topic: Interest Rate

ផ្នែកទី ១​ សេចក្តីផ្តើម និងនិយមន័យតាមច្បាប់ / part 1 Introduction and Legal Definition

ខ្ញុំជឿថា បងប្អូនយើងប្រាកដជាធ្លាប់ស្គាល់ និងធ្លាប់ដឹងអំពី ‘ការប្រាក់’ ក្នុងជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ។ តែនៅក្នុងទិដ្ឋភាពច្បាប់វិញ តើវាមានរូបភាពបែបណា ហើយអ្វីទៅដែរហៅថាការប្រាក់? ការប្រាក់កើតចេញពីការបង្កើតសិទ្ធិលើបំណុលរវាងទំនាក់ទំនងរបស់គូភាគី គូភាគីក្នុងន័យនេះសំដៅដល់ ម្ចាស់បំណុល និងកូនបំណុល ហេតុដូចនេះ ‘ការប្រាក់’ គឺជាតម្លៃតបស្នង ដែលអ្នកខ្ចី ឬកូនបំណុលត្រូវបង់ទៅឱ្យអ្នកឱ្យខ្ចី  (ឬកូនបំណុល ត្រូវបង់ទៅឱ្យម្ចាស់បំណុល) ផ្អែកលើចំនួនប្រាក់ដើម និងរយៈពេលនៃកម្ចី ។

I believe that many of us are already familiar with and know about ‘interest’ in our daily lives. But from a legal perspective, what form does it take, and what exactly is called interest? interest arises from the creation of a claim right between the relationship of the parties. The parties here referring to the creditor and the debtor. Therefore, “interest” is the consideration that the borrower or debtor must pay to the lender (or creditor) based on the principal amount and the duration of the loan.

ផ្នែកទី២៖ ការកំណត់អត្រាការប្រាក់ និងលក្ខខណ្ឌ / Part 2: Interest Rates and Conditions

“ជាទូទៅ អត្រាការប្រាក់អាចកំណត់ដោយច្បាប់ ឬតាមការព្រមព្រៀងរបស់គូភាគី។ ប្រសិនបើគូភាគី​មិនបានកំណត់អំពីអត្រាការប្រាក់ទេ ការប្រាក់ដែលកំណត់ដោយច្បាប់គឺ ៥% ក្នុងមួយឆ្នាំ ដោយឡែក គូភាគីអាចកំណត់អត្រាការប្រាក់បានដោយការព្រមព្រៀង ដែលមិនឱ្យលើសពី ១៨% ក្នុងមួយឆ្នាំឡើយ ហើយការកំណត់នេះទៀតសោធ ត្រូវធ្វើឡើងជាលាយលក្ខណ៍អក្សរ និងមានការចុះហត្ថលេខាពីអ្នកខ្ចី ឬកូនបំណុលដាច់ខាត។ 

Normally, interest rates can be set by law or by mutual agreement of the parties. If the parties do not specify an interest rate, the statutory interest rate determined by law is 5% per year. Separately, the parties may set an interest rate by agreement that does not exceed 18% per year. Furthermore, this determination must strictly be made in writing and signed by the borrower or debtor.

ផ្នែកទី៣៖ ចំណាត់ការច្បាប់ ករណីយកការប្រាក់ហួសកម្រិតច្បាប់  / Part 3: Legal Measures in Case of Excessive Interest Rates

ចំណុចកត់សម្គាល់ ភាគីអាចកំណត់ការប្រាក់លើសពីអត្រា ៥% បាន ប៉ុន្តែមិនអាចលើសពីកម្រិតអតិបរមាដែលច្បាប់បានកំណត់ឡើយ។ ចុះបើក្នុងករណីដេលបានកំណត់លើសហើយ នោះ ភាគដែលលើសនោះ ត្រូវទុកជាមោឃៈ (គ្មានតម្លៃ)។ លើសពីនេះទៀត ប្រសិនបើអ្នកខ្ចីបានបង់ការប្រាក់ដែលលើសនោះរួចហើយ ច្បាប់នឹងការពារអ្នកខ្ចី ដោយយកប្រាក់ដែលលើសនោះ ទៅកាត់កងជាមួយប្រាក់ដើមវិញ។ ហើយបើការកាត់កងប្រាក់ដើមហើយនៅសល់ អ្នកឱ្យខ្ចី ឬម្ចាស់បំណុលត្រូវសងត្រឡប់ឱ្យកូនបំណុលវិញ ថែមទាំងមានសំណងការខូចខាតទៀតផង។

In key point here, that parties can set interest rates higher than 5%, but cannot exceed the maximum limit specified by law. What if a rate exceeding the limit is specified? In that case, the excess portion shall be null and void (having no legal effect). Moreover, if the borrower has already paid that excess interest, the law protects the borrower by offsetting the excess amount against the principal debt. If any excess remains after offsetting the principal, the lender or creditor must refund it to the debtor, along with compensation for damages.